Wegens respect voor privacy is haar verhaal anoniem.

Ben er wel klaar mee...

Elke keer een parasietje hier en daar. Ik blijf liever alleen dan in een toxische relatie... 
Dat scheelt mij een hoop gezeik en verdriet waar ik al in overvloed mee geconfronteerd ben.

Heb veel meegemaakt. Te veel zou ik zeggen. Daarom heb ik geen kinderen want dat wil ik ze niet aandoen.
Ben te vaak verdrietig. Geen persoon die echt naar je omkijkt. Tja alleen als je geld hebt... Dan ben ineens interessant als melkkoe. Daarom vertel ik nooit dat ik ruim genoeg heb om van te leven.
Want dan moet ik weer teleurgesteld gejank aanhoren van iemand die, die mate van zelfstandigheid niet heeft. Tja zo is deze maatschappij nou eenmaal...
Heb al genoeg gezeik meegemaakt.

Waar ik naar verlang is puur mens zijn.

Gewoon mens zijn in plaats van robot zonder ziel...

Ik verlang er zo naar om gewoon is een keertje iemand te ontmoeten waar ik zo mee verbonden voel. Geen verborgen geheimen die uitkomen wanneer hij of het een slok op heeft.
Namelijk dat je het fokschaapje bent als je snapt wat ik bedoel... Puur vee voor in bed. Nee dit is niet wat ik zoek.
Ik zoek gewoon echt iemand die er écht voor je is. Die jou waardeert voor wie je bent en wilt zijn.
Samen ontspannen op gelegenheden waar ik mij verbonden mag voelen zonder veroordeeld te worden of andere akward zaken om mee geconfronteerd te worden.

Gewoon die fijne vibe wat jou echt mens laat voelen... Gezonde balans tussen samenzijn en even weer alleen op mezelf. Is dit dan zo onrealistisch?

Op lust gebaseerde onvrede.

Heb vaak genoeg er over nagedacht om een escort in te huren om samen een avondje mee te gaan stappen. Maar dan wel zonder seks!!! Dus ben ik dit als criticus wezen beoordelen in hotels en lounges die bekend staan om de escort hotspots. Wou gewoon die gezichten van de mensen zien als ze met een escort aan het praten waren. Maar zoals mijn intuïtie al zei; ik zag het alweer veel te rooskleurig in.

Ik heb wel eens gehad dat iemand ontevreden zat te kijken na dat ik de peperdure escort weg zag lopen... Die energie voelde als een blok in mijn maag. Er was geen respect of voldoening te zien in beide gezichten. 
Ooh wat voelde ik de spanning toen ze weg liep. Die arrogante blik van haar ook. En dik... Poeh!
Zoals ik eerder al zei... Zolang je maar goed gevulde portemonnee hebt he`. Dan ben je voor even interessant.

Dikke spaarvarken...

Wat een schijtzooi... Geen etiketten... Steeds op die mobiel. Geen fatsoenlijk gesprek mogelijk.

Heb al van alles geprobeerd om echt te matchen met iemand maar het gaat in de praktijk toch anders dan ik zou willen. Mijn omgeving resoneerde gewoon niet met de etiketten die mij zijn bijgebracht.
Ze zaten constant op hun nieuwste IPhone. Of ze overschreeuwen iedereen. Vooral die kijk mij eens vibe... 
Joh ik heb een dikke Ferrari gekocht. Nou gefeliciteerd joh! Heb je ook sociale skills?
Nope nee als ik mijn kleine Willie maar ergens in kan steken. Zucht... Hier heb je weer zo`n één.
Ben ik dan de enige die een opvoeding genoten heeft thuis? Het voelt net alsof ik één of andere begeleidster van één grote zorgboerderij ben.

Ben denk ik gewoon ongeëtiketteerde mensen moe. Of gewoon varken moe denk ik.

Vermoeid naar bed en weer doodmoe opgestaan.

Ondanks dat ik behoorlijk heb geïnvesteerd in een fatsoenlijk bed. Je kunt dus blijkbaar ook doodmoe zijn van emotionele eenzaamheid. Wat wens ik toch om weer zin in het leven te hebben zeg! Gewoon blij op te staan vol energie. Weer leven of weer zin in het leven te hebben. Ik merk dat veel mensen om mij heen dit missen...

Tijdens de gala geen vriendje.

Dit heb ik zo vaak gehad... Dat je tijdens de gala geen vriendje hebt om uit te nodigen...
Dan kom je akward binnen en okey wat moet ik nu doen? Iedereen kijkt je aan althans zo voelt dat dan.
Of met Valentijn toch geen cadeautjes krijgen. Nou hoeft dat ook niet meer als 28 jarige maar toch. Je blijft mens met gevoelens. Op gegeven moment heb je er gewoon geen zin meer in... 
Wil niet constant toneel spelen omdat ik bang moet zijn door de mand te vallen. Wil gewoon mezelf kunnen uiten en mogen zijn zonder mensen met wijde ogen naar je staan te staren.
Alsof ze poep tot leven zien komen.
Dat is niet de bedoeling van dit leven denk ik. En voel ik... Wil gewoon leven en genieten van wat het leven mij te bieden heeft... En niet vastzitten in een sombere afgrond van de mensheid in een gebroken werelddeel. Waar de elites straks de probleem kindjes zijn.

Heb ik er wel eens over na gedacht om zelfmoord te plegen?

Het korte antwoord is nee.
Ik heb wel eens met de gedachten gespeelt wat het beste einde zou zijn toen ik 16 jaar oud was en heb ook als 24 jarige wel eens suïcidale gedachten gehad.
Maar dit echt over mijn hart krijgen kan ik dus gelukkig nog niet.

Ben ik gelukkig?

Dat wisselt heel erg maar over het algemeen... Nee op dit moment niet. Ik heb gewoon teveel gemist en mis nog steeds te veel.

Om jou gelukkig te krijgen, wat zou er dan moeten veranderen?

Ten eerste gewoon een passend netwerk om mij heen. Mensen waarmee ik goed kan praten en die mij energie geven. Dat laatste vindt ik wel een real challence. Ik moet vaak oppassen dat ik helemaal leeg getrokken wordt door sociale contacten die wat van mij moeten.
Moet ook uitkijken dat ik doktertje wordt op gebied van sociale kennis om mensen aan mij te binden. Wat ik daarmee bedoel is dat ik niet een soort manipulatieve gedragspsycholoog wordt om mensen die ik interessant vindt aan mij vast te zetten in een mentale gouden kooi. Dat wil ik niet... Ook niet om te overleven. Nee het hoort gewoon vanzelf te gaan vindt ik... Gewoon samen lekker genieten van een spannend moment tijdens een theatervoorstelling of lekker gezellig wandelen met als diner waar we ons op mogen verheugen. Gewoon het schoonheid van het leven te proeven. Je ook passend volk hebt om dit samen mee te vieren... Niet constant alleen of met een grote krijsende baby.

Deze foto is van mijn grootste verlangen.

Vertel wat jij van haar story vindt.